هر گزارش مدیریتی ده‌ها عدد دارد و معمولاً سه چهارتایشان تصمیم‌ساز است. این بخش می‌گوید در هر گزارش به چه نگاه کنی، چه چیزی را رد کنی، و کدام عدد ظاهرش خوب است و فریب می‌دهد.
به این سؤال جواب می‌دهد: کدام تعهدها در خطرند و چه کسی باید الان بداند؟
دوره: هفتگی
این همان فهرست تعهدهای در خطر است. هرچه زودتر دیده شود، گزینه‌های بیشتری باقی است.
اگر چند سفارش منتظر یک قلم‌اند، آن قلم اولویت مطلق تأمین است.
تغییر مکرر تاریخ نشانهٔ مشکل ساختاری است، نه یک تأخیر ساده.
مهم‌ترین سطر این گزارش. تأخیری که به‌موقع اعلام شود، نصف تأخیری است که غافلگیر کند.
اگر تاریخ تعهد بعد از تأخیر اصلاح شده باشد، این درصد عالی می‌شود در حالی که همهٔ مشتری‌ها ناراضی‌اند. OTD را باید نسبت به **اولین** تاریخ تعهدشده حساب کرد، نه آخرین.
آمادهٔ ارسال یعنی تولید تمام شده، نه اینکه مشتری تحویل گرفته. اگر هفته‌ها در انبار می‌مانند، مشکل جای دیگری است.
میانگین، تأخیرهای بزرگ را پنهان می‌کند. یک سفارش با شصت روز تأخیر، بین نوزده سفارش به‌موقع، میانگین را سه روز نشان می‌دهد. توزیع را ببین نه میانگین.
بدون تفکیک وضعیت، این عدد چیزی نمی‌گوید.
برای فروش مهم است، برای برنامه‌ریزی نه.
