هر گزارش مدیریتی ده‌ها عدد دارد و معمولاً سه چهارتایشان تصمیم‌ساز است. این بخش می‌گوید در هر گزارش به چه نگاه کنی، چه چیزی را رد کنی، و کدام عدد ظاهرش خوب است و فریب می‌دهد.
به این سؤال جواب می‌دهد: کارهایی که قرار بود سال را بسازند، واقعاً پیش می‌روند؟
دوره: ماهانه
یک بار تأخیر طبیعی است؛ دو بار پشت‌سرهم یعنی برنامه‌ریزی اولیه واقع‌بینانه نبوده.
پروژهٔ بدون یک نفر مسئول، هیچ‌وقت در اولویت واقعی کسی نیست.
تأخیر یک پروژه می‌تواند زنجیره‌ای چند پروژهٔ دیگر را عقب بیندازد.
تیم‌ها معمولاً پیشرفت را خوش‌بینانه گزارش می‌دهند؛ «نود درصد تمام» هفته‌ها می‌تواند همان‌جا بماند.
تعداد زیاد پروژهٔ همزمان معمولاً یعنی هیچ‌کدام تمرکز کافی نمی‌گیرند، نه اینکه سازمان پویاست.
جلسه برگزار شدن، به‌معنای پیشرفت واقعی نیست.
